Feminisering is de schuld van de Neanderthaler

De feminisering is ons mannen al eeuwenlang een doorn in het oog, een nagel aan onze doodskist en een schande voor ons trotse geslacht.

Honderdduizenden jaren hebben we deze onnatuurlijke neigingen bij onze vrouwen onder controle kunnen houden. Keer op keer hebben we de arme zielen uitgelegd dat dit niet met onze normen en waarden in overeenstemming was. We hebben ze naar onze grotten gesleept en even laten zien wie er de baas is. We hebben ze geleerd hoe ze onkruid moesten wieden en een konijn moesten villen. We hadden alles onder controle en we zagen dat het goed was. En toen gebeurde er iets vreselijks.

In dat donkere verleden is er een slapjanus geweest, Slpuhzk in het Neanderthaals, die zijn vrouwtje een nieuwe keuken gaf. Dat gebeurde natuurlijk nadat het vrouwtje weer dag in dag uit had lopen zeuren, onderwijl nijver roerende in het kooksel dat aan een driepoot boven het kampvuur hing. En ze bleef, in tegenstelling tot haar zusters, maar zeuren over haar nieuwe keukentje. Want die zusjes zeurden niet omdat ze een man met ballen hadden.

Die stuurde ze zo gauw ze maar de mond opendeden het land op om onkruid te wieden of andere dingen te doen waar vrouwen goed in zijn. Maar niet dat vrouwtje van Slpuhzk want dat bleef maar zeuren over dat nieuwe keukentje. En omdat Slpuhzk de eerste slappe zak in de geschiedenis was kreeg op een goede dag haar zin. Ze kreeg een nieuwe driepoot met een voor die tijd heel modern afdakje, een nieuwe kookpot met een heel moderne deksel en een nieuw kampvuurtje met een setje nieuwe vuursteentjes.

De hele buurt liep uit en was in rep en roer. Er werd schande over gesproken en de leider van de Neanderthalers hield een speciaal ingelaste toespraak waarin hij vertelde dat hij diep geschokt was en stuurde boodschappers uit om aan iedereen te vertellen over zijn betroffenheid. Niemand, zo zei de leider, had dit kunnen zien aankomen, dus ons treft geen blaam, voegde hij er aan toe. Hij sprak nog even verder over het aanhalen van de broekriemen en dat we zo niet met elkaar om gaan. Maar daar was eigenlijk niemand in geinteresseerd want dat zei hij iedere week wel een paar keer.

En als het daar nu bij was gebleven hadden we er nooit meer iets over gehoord en was het als een incident afgedaan. Toen, na enkele uren al, kregen we voor het eerst in de geschiedenis te maken met groepsgezeur. Niemand wist wat het was maar alle andere vrouwen begonnen nu in groepen te zeuren over een nieuwe keuken. Dus dan kom je al snel op een nieuw woord. Groepsgezeur had dus zijn intrede gedaan en maakte vanaf die tijd onlosmakelijk deel uit van de menselijke beschaving.

De vrouwen zeurden nooit alleen want dan werden ze volgens de heersende traditie het veld opgestuurd voor het wieden van onkruid en dat soort dingen. Nee, ze schoolden samen in groepen en dan begon het gelazer. De actiegroepen waren ontstaan dus dat hebben we ook aan al dat gedoe te danken. De vrouwen knipten hun haar af en gaven het een ander kleurtje. En dat is altijd een slecht teken want als vrouwen iets aan hun haar doen, dan weet je het wel, dan zitten ze niet lekker in hun vel, in hun keuken of in hun relatie.

Door al dat groepsgezeur, waarbij de vrouwen telkens als volleerde actievoerders één slachtoffer isoleerden en hem hoofdpijn van het gezeur bezorgden, was de strijd snel in het voordeel van de dames beslecht. De een na de andere man verloor zijn ballen en zag je dus lopen te sjouwen met nieuwe driepoten met bijpassende afdakjes, nieuwe potten met deksels, vuursteenjes, kampvuurtjes en noem maar op. Om dat allemaal te kunnen bekostigen moesten de mannen een baantje nemen en tot op de dag van vandaag is er, met dank aan Slpuhzk, niets veranderd.